آتش زلال

باز خواهم راز خواهم ناز خواهم

جان خواهی یار خواهی زار خواهی

                           گفته بودم ناله بودم مرده بودم

                           گفته بودی زنده بودی خفته بودی

تا رسیدم دم دمیدم غم رهیدم

تا رسیدی  دل خریدی ره پریدی

                      ناله کردم آه سردم گوربختم

                      نغمه کردی بوس گرمت زنده کردم

دل بریدم جان رهیدم سوی این نام ، نان بریدم

خوش شنیدی حرف احساس پای احساس جان بریدی.

                            میکشم من بال پرواز سوی این یار

                            میبری تو لانه خود سینه باز

میروم من با دو چشمت سوی فردا

میکشی تو بر دو چشمم سوء چشمت

                             من خوشبخت تو خوشحال با دل تو

                             می بالم می خوانم دوستت دارم

تو آرام با متانت با دل من

می بالی می خوانی دوستم داری

                             بَرده ام من برده عشق عاشق عشق

                             بُرده ای تو جان و نامم بر لب عشق

میخوانم من، می گویم من،بشنو ای بهره ی من،ای بهتر از جانم

میگویمت ای شیشه ای ترین پاکیزه

میخوانمت ای زلال احساس، ای بوسه عشق

بر این دیبا ندیدم بویی جز پاکی ی تو

ای برترین بالاترین ای بهترینم

تا جان در این خانه عجین است

با جان خریدارت  منم، تا جان با جانان یارت منم

                                   بشنو جانم جان فدایت جان بهایت جان برایت تا رگ مرگ

                                   من به پایت خاک پایت تا دم مرگ

                                   عطر قلبم بوی پاکم نور عشقم تا دم مرگ

                                  ای گل من ، ای تازه ی احساس

                                  بویی دوباره ، بشنو یارم

                                  می آید از نو،از فرداها

                                  در زمستان ، بوی بهارش

                                  بوی زیبایی همرائیت را

بوی پاکیزه ترین احساس عالم

بوی عشق و بوی نور و بوی ایثار

تو بهترینم،تنپوش قلبم،مسکون قلبم ، باتو ام من تا آخرین فردایم  

بوی پاکی منی تو

بوی احساس منی تو

بوی بوسه بوی فردای منی تو

بوی تندیس شقایق ، بوی غوغای منی تو

باش با من تا صبح شقایق عطرت را به رخسارش بپاشم، شرم گیرد رخ بگیرد در دم بمیرد

تازه ی من دوستت دارم 

                    تار و پودم ریسه گردد دوستت دارم

                                   ریسه هایم خاک گردد دوستت دارم

                                                   خاکم محو گردد دوستت دارم

دوستت داااااارررررررم منِ تو گردیدم

                                                   دوستت دارم توِ من

بوووووووووووووووووووووووووس

خواستم بگویم دوستت دارم

آرام آرام

موج بر سخره ام کوبید

میخروشید تا نشونم چه میگویم

           خواستم بگویم دوستت دارم

           تند تند

           بارن بر رویم خوابید

           میجوشید تا ندانم چه میگویم

                           خواستم بگویم دوستت دارم

                           فوج فوج

                           ابر در آسمانم رویید

                           می غرید تا بترسم چه میگویم

                                                     خواستم بگویم دوستت دارم

                                                     قریاد فریاد

                                                     بی پروا کوبیدم

                                                                         جوشیدم

                                                                                       و غریدم

                                                    و شاخسار دستانت

                                                                      بر لبانم شکوفه ای نهاد

                                                    به رنگ تمام دوستی هایی که

                                                                     خسته ی نگفتنش بودم

هیچ نگفتم

به پروانه ی احساس بال بخشیدم تا بر گردنه قلبت طواف نماید

                                                     تا تمام نگفته های دیروز را

                                                     بر گلبرگ وجودت رها کند

      میبارم برایت تا شبنم عشق پرورده شود

                                                             و دیگر جز بوسه ی مطلوب

                                                             هیچ نمیگویم

بتاب بر من

با چشمان همیشه مهربانت که میزایاند مهربانی ها را در صدف درونم

میزداید اندوه را از شاخه حزنم

با توام

با تو ای خورشید

ای که بر آفتابت تا چانه ی دنیا به سجده خدا می پیوندم

آنجا تورا از سفره ی ربم خواهم جست

تو بر باقی من باقی باش تا مشکی دوباره سبز شود

دوستت دارم ای سکوت عشق در فریاد مهربانی

دوستت دارم

خدا زیباست و زینده ی زیباییش زیبایی بود

زیبا آفرید تا ذره ای از زیبایی جمالش در بسته خلقت ظاهر گردد و عاشقلنه آفرید تا گوشه ای از عشقش در خلیفه اش تجلی نماید

بنام اوکه عاشقی زیباست

بر باله ی فرشتگان تابش میلادی  زیبا برای سروری ماندگار میبینم تلولویی که ماورای آن عشق و زیبایست و متنعم مهربانی گشتم آنگاه که وزش محبتهای این مولود بر ظاهرم ظهور یافت

به شکرانه ی خلقت زیبایش در سرور به سحده مینشینم و با اشک شوق با اندک توانم سپاسش میدارم و از بارگاهش طلب خوشبختی و صحت دنیا و آخرت برایش مینمایم

در خفت و عجز به سفره ای که ترازش ایمان و صراطش عشق است بر دستان مرمری مهربانت بوسه مینهم شاید خداوند آتش عذاب از لبهایم دور سازد

با ولع به شکوه آغوشت آشیانه میکنم تا سردابه های عزلت و خجلت را در پستوی لطفت پنهان سازم و با نیزه های انتظار به دعای وصل زخم گردم و خدایم را به یاری بطلبم و از قدرتش اندکی طالب گردم

اینجا مطلوب احساس خاک گرفته ی من است که پرشده از محبت و پاکی که به رسم ایمان میشویم تنپاره ی همه الودگیها را در مقابلت در آبشار انابت و توبه با لطف خدایت که تنها خدای من است

جان من ، از آغاز هر چه هست زیباست و از تو هر چه دیدم زیباتر،خدایمان تو را سلامت و مسرور بدارد و مرا معطر به عشقت تا بسوزم در آغوش عشقت و در بلایت زره جسمت گردم و تا تابش نفس در سینه ام هست برایت ماندنی باشم  و بفدایت

نیستم تا در حضورت رخنه کنم و به سینه تنگم بفشارمت و با بوسه بر لبان مهربانت سالروز تولدت را تبریک بگویم اما از راه دور با هجوم احساسم بر آغوش پر از عطوفتت طغیان میکنم و چون بید آویز اندامت میشوم و بر رطوبت لبهایت بوسه میبارم... و لبریز از دوست داشتن و عشق بر چشمانت میتابم تا بی کلام بگویم : تولدت مبارک

تا زنده ام برایت هستم و جز خوشبختیت غایتی ندارم و برای سعادتت روزهاست که به دعا مشغولم و تا هستم دوستت دارم و از خدای آرزوهایمان میخواهمت و میخوانمت تا بمیرم و با تو در رضوانش محشور گردم

ببخش که روزها ظالمانه به تو ستم کردم و از روزنه های پاک احساست مسموم تابیدم و هر بدیم با لطفت شکسته شد و هر غمم با مهرت خاکستر شد و تو در بوته ی مصیبتها برایم تیمار و مراقبی بودی از جانب خدایم تا همیشه به زندگی امیدوار باشم و این امید را خدا در سبد دستانت بمن معرفی کرد و ببخش که کمترین هستم و تو بهترین

دوستت دارم تا در بهار خدا شکوفه های زندگی در نسیم خوشبختی بر ردای امتداد چشمانت به وزیدن رقص گیرد و من در آرامش تو آرام گیرم

دوستت دارم ای همه ی خوبی ها

دوستت دارم ای همه مهر و وفا

دوستت دارم ای سرچشمه مهربانی همسری

می آموزم قدرت بدانم و شراکتت پاس بدارم و محبتت فابل باشم و عطوفتت آیینه گردم و دوستت بدارم با همه ام تا همه ات

خدایا روزگارش همواره مملو از نور،لطف و رحمت خودت بگردان و هادیش و ناجیش و راهش باش ای معبود پاکم و ظرف درونش به پاکیهایت پرگردان و از پلشتی ها بزدا و مصونش بدار و آواز ایمان در روحش بنواز و از عطرت بر قلبت بپاش تا وجودش محضر حضورت گردد و خدای خوبم به خوبیهایت خوشی و سرور خوشبختی و عافیت و ایمان در پوشه زندگیش سراسر بپوشان مرا توفیق همراهی و همسریش عطا فرما

                                    آمین یا رب العالمین

تولدت مبارک عزیزم

با همه وجودم دوست دارم ببخش که امروز پیشت نیستم

سلام بر بوسه شب بر لب سنگ

سلام بر شعله ننگ بر دل تنگ

سلام بر لاله مرگ و غم و چنگ

سلام بر راه بی فردای بی رنگ

                                    به این سردی به این تلخی به این آه

                                    به دستان سیاه سایه ی راه

                                    به تدبیر سلام اهل تسلیم

                                    بسوز ای آیه مستی بسردی

نه از اشکی سراغ دیده گیرم

نه دیگر من ز دیدن ریسه گیرم

نه از سیمای افعی من بمیرم

نه از رنگ شقایق جان بگیرم

                                 به ساحل چون نگاه از سر بگیرم

                                 سراغ سخره ی ماتم بگیرم

                                 به رقص شبنم چشمان خاکی

                                سراغ دشنه ای ازخون بگیرم

مرا با سخره ها بازی نگیرید

به زیر موج این خواری نگیرید

به لرزشهای این  ترسان تنها

مرا دیگر به بیگاری نگیرید

                                  فرا گیرید که خورشید بی فروغ است

                                   به دریا آبیش اینک نگون است

                                  فرا گیرید که باران ستاره

                                  از امشب محو آرام حضور است

حضوری که در آن رنگش غروب است

غروبی که در آن مرگش حضور است

برای آخر آغاز این رسم

همین بهتر که امشب سوت و کور است

                                             به دستان خالی از مهر و علاقه

                                             به قلبی که سراسر بود پاره

                                             به امیدی که زجرش بود چاره

                                             مرا دریاب ای مرگ دوباره

خدایا خواری از رویش جدا کن

به عشقت روز و شبش تو مبتلا کن

همانا درد و رنجش هر چه باشد

سراسر بر من مفلس عطا کن

                               خدایا روی او را غم نگیرد

                              بر لب چشمان او نم نگیرد

                             خدایا عافیت تنپوش او کن

                              مرا جانم فدای تام او کن